UD.15: A cigarra e a formiga

A cigarra era feliz gozando do verán: O sol brillaba, as flores desprendían o seu aroma...e a cigarra cantaba e cantaba. Mentres tanto, a súa amiga e veciña, unha pequena formiga, pasaba o día enteiro traballando, recollendo alimentos.

-Amiga formiga! Non te cansas de tanto traballar? Descansa un intre comigo mentres canto algo para ti – Dicíalle a cigarra á formiga.

-Mellor farías en recoller provisións para o inverno e deixarche de tanta vagancia –respondíalle a formiga, mentres transportaba o gran, atarefada.

A cigarra ría e seguía cantando sen facer caso á súa amiga.

Ata que un día, ao espertarse, sentiu o frío intenso do inverno. As árbores quedáronse sen follas e do ceo caían flocos de neve, mentres a cigarra vagaba polo campo, xeada e famenta. Viu de lonxe a casa da súa veciña a formiga, e achegouse a pedirlle axuda.

-Amiga formiga, teño frío e fame, non me darías algo para comer? Ti tes moita comida e unha casa quente, mentres que eu non teño nada.

A formiga entreabriu a porta da súa casa e díxolle á cigarra.

-Dime amiga cigarra, que facías ti mentres eu madrugaba para traballar? Que facías mentres eu cargaba con grans de trigo de aquí para alá?

-Cantaba e cantaba baixo o sol- contestou a cigarra.

-Iso facías? Pois se cantabas no verán, agora baila durante o inverno-

E pechoulle a porta, deixando fóra á cigarra, que aprendera a lección.

Cal crees que é a lección que nos da este conto?