UD.13: O oso, A mona e o porco

Un oso, co que a vida

se gañaba un Piamontés,

a non moi ben aprendida

danza ensaiaba en dous pes.

Querendo facer de persoa,

dixo a unha mona: «¿Que tal?»

Era exquisita a mona,

Respondeulle: «Moi mal».

«Eu creo», replicou o oso,

«Que me fas pouco favor.

Pois ¿que ?, ¿meu aire non é garboso?

¿Non fago o paso con primor? ».

Estaba o porco presente,

e dixo: «¡Bravo! ¡Ben vai!

Bailarín máis excelente

non se viu nin verá ».

Botou o oso, ao oír isto,

As súas contas alá entre si,

e con ademán modesto

houbo de exclamar así:

«Cando me desaprobaba

a mona, cheguei a dubidar;

máis xa que o porco me aplaude,

moi mal debo de bailar ».

Cal crees que é a lección que nos da este conto?